"Hier aan de kust, de Zeeuwse kust
Waar de zomer onbewust
Met een rotgang wordt genoten
En waar wild en onverdroten
Iedereen zijn gang kan gaan
Tot men moe is en voldaan" 

Motortoertocht 14 augustus 2011 weergeven op een grotere kaart

Afgelopen zondagavond nog even op de motorgestapt en langs de vliet naar Rotterdam gereden. Van Rotterdam over de snelweg naar Hoek van Holland. Heerlijk aan het strand in het zonnetje van een sigaartje genoten. Daarna door het Westland teruggereden naar Den Haag, die mooie stad! Motortoertochtje 31 juli 2011 weergeven op een grotere kaart

De monsterrit van zondag hadden we niet zonder enige voorbereiding gedaan
Zaterdag middag ook nog even rondje gedaan. Heerlijk gegeten bij Abrikoos in Delfshaven!

Motortoertocht 9 juli 2011 weergeven op een grotere kaart

Even op verjaardagsfeestje in Zwolle geweest

Motortoertocht 10 juli 2011 weergeven op een grotere kaart

Na vanochtend lekker uitgeslapen te hebben zijn we vertrokken richting Fort Collins. Een half uur later waren we op de plaats van bestemming. Alle spullen uit de auto gehaald even gezellig gedaan en daarna is Harmen op weg gegaan naar Denver op de auto in te leveren. Het ging alleen niet helemaal volgens de planning van Harmen. Hij had gepland om met 2 auto’s achter elkaar aan te crossen. Echter moest hij alleen heen en daarna met de bus terug. Eigenwijs en koppig als hij dan is, doet hij dan ook alles helemaal zelfstandig. In huize Draijer vroeg iedereen zich dus af waar Harmen was en hoe het ging. Na een halfuur tot 3 kwartier afvragen wisten we hoe het met Harmen ging, hij kwam, kletsnat van het zweet, binnenlopen. Hij was vanaf de bushalte komen lopen.

Dat we deze vakantie weer heel wat miles hebben afgelegd zal niemand verbazen. Dit jaar zijn we op 4901 miles ofwel 7886 kilometer uitgekomen. Nu  nog een paar dagen familiebezoek en daarna zit de vakantie er echt op.

Vanuit het leuke, 2 straten tellende, plaatsje vertrekken we ’s ochtend naar Jewel Cave. Dit is een grottenstelsel van 154 mijl lang (en er wordt nog steeds meer ontdekt). Omdat er boven de grond niet heel veel te beleven is, besluiten wij mee te gaan met een rondleiding. Het duurt alleen 2,5 uur voordat er een plekje voor ons is. Daarom gaan we, geoefend als we zijn, nog maar eens een wandeling maken: Canyon Trail. Bij het visitorscenter dalen we snel richting het dal. Daarna is het een paar mijl vlak en lopen we langs gras, een paar bomen en bosbrand resten. Bij de vroegere ingang van de Jewel Cave komen we weer uit het dal.

De rondleiding is leuk en spannend. In een lange rij lopen we door de soms smalle gangen. Waarbij Harmen enkele keren goed moet oppassen om als souvernier geen bult op zijn hoofd mee te nemen. Als het kunstlicht op een gegeven moment uit gaat, zie je echt geen hand voor ogen, je hoort alleen maar water druppelen!

Na de rondleiding is het de hoogste tijd om weer eens een stukje verder naar Fort Collins te rijden. Ruim voor bedtijd vinden we weer een bedje, dit keer in Cheyenne.

De dag komt langzaam op gang, onder het motto: ‘Vakantie is ook uitrusten en niet alleen rondscheuren’ .  In de omgeving van Rapid City zijn een aantal bezienswaardigheden. We rijden eerst over een ‘Best-of-the-Road’-weg (volgens RandMcNelly) naar het Badlands National Park. We komen via een achteringang (gravel road), zonder te betalen, binnen en zien bijzondere heuvel formaties. Aan het eind van de weg komen we bij het Visitors Center, waar je normaal het park in komt. Daar kijken we wat rond en krijgen nog een kaart van het park. Hierna hebben we genoeg gezien van mooie weggetjes en besluiten via de Interstate terug te rijden naar Rapid City. Onderweg nog even langs de WallDrug (oudste en grootste store van de VS).

Van Rapid City gaan we snel naar Mount Rushmore, een ode brengen aan de vier belangrijkste presidenten van de VS uit de eerste 150 jaar van de VS-historie. Als we aankomen lijkt het een waar heiligdom te zijn, met poorten, ‘ere’-bogen en veel vlagvertoon.  We lopen een rondje met een echte Ranger, die ook het verhaal achter de beelden verteld. Na nog wat rondgekeken te hebben, rijden we door naar Crazy Horse (de Indiaanse tegenhanger van Mt Rushmore). Dat beeld is nog (lang) niet af en wat wel gereed is was slecht te zien vanwege de wolken. We voelen er dan ook weinig voor om er nu al $ 10 p.p. voor neer te tellen en rijden er dus langs.

We overnachten in het liefelijke plaatsje Custer. Voordat we echt in onze hotelkamer neerstrijken besluiten we uit eten te gaan. Wanneer we net lekker aan ons biertje zitten en zitten te wachten op ons eten komen ‘de mannen zonder musicale gaven & vrienden’ binnen. De kinderen en enkele volwassenen krijgen een ei met bonen om mee te rammelen met de muziek. Na nog wat grappig geouwehoer is het tijd voor verzoeknummers. Er wordt 1 nummer genoemd waarvan iedereen de tekst hoort te kennen, maar niemand zegt dat hij hem kent. Een van de mannen zonder musicale gaven is er zeker van dat Harmen de typische Amerikaanse smartlap kent. Na de boel opgevrolijkt en ontregelt te hebben gaan ze weg en snel daarna krijgen wij ons hoofdgerecht.

Vandaag een lange dag in de auto gezeten. Het slechte weer van vannacht heeft hier en daar zijn sporen achter gelaten. Op 2 plaatsen stroomde water over de weg! En ook langs de weg was veel water te zien, huizen die middenin een meer leken te staan, huizen met zandzakken voor de deur, waterhozende mensen en nog veel meer water.

Na regen komt zonneschijn, dus het was niet de hele weg nattigheid. Na wat provinciegrenzen over gereden te zijn kwamen we aan in South Dakota. Omdat de rit iets sneller ging dan gepland zijn we nog maar een stukje verder gereden. Daardoor bevinden wij ons momenteel in Rapid City. Vanavond hebben we gedineerd in tot nu toe de gezelligste food-bunker van deze vakantie. Het was helemaal ingericht in de fifties stijl.

Morgen gaan we maar eens kijken naar de hoofden van George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln.

Vandaag niet zo veel gedaan, alleen heel wat kilometers gereden. Inmiddels zitten we dus ook weer in de USA. De grensovergang Canada – USA ging snel, maar de USA in ging weer eens erg traag. Huurcontract van de auto moest bezichtigd worden, Willemijn moest weer vertellen dat haar broer echt in de USA woont, dat we alleen maar op vakantie naar Canada gingen, dat we niks invoeren en dat we allebei in Nederland echt wel een baan hebben.

Natuurlijk nuttigen we zo af toe een goede bak koffie van de Starbucks. Deze keer werden we geholpen door een Nederlandse. Ze woont/werkt nu vijf jaar in de VS. Half engels/nederlands pratend bestellen we onze koffie. Ook onze namen waren deze keer geen probleem, ook omdat zij een broer heeft die Harmen heet.

We overnachten in Harlowton, een dorpje in de middle of nowhere. Om lekker te ontspannen lag Willemijn weer eens lam voor de tv te hangen totdat het programma onderbroken werd door een weerswaarschuwing. We werden gewaarschuwd voor tornado’s rond Harlowton. Later bleek dat de tornado’s, gelukkig, vlak langs ons heen trokken. Omdat we vroeg in Harlowton waren hebben we even gedacht om verder te rijden, gelukkig hebben we dat niet gedaan, want anders hadden we echt een tornado over ons heen gehad.

Na ons ontbijt zijn we Calgary wat gaan verkennen. Eerst naar de Devonian Gardens gesjokt. Deze bleek gesloten te zijn en pas in de herfst open te gaan. We hebben wat door het erbij gelegen winkelcentrum gelopen. Daarna zijn we opweg gegaan naar de Calgary Tower door een halte met de C-train gegaan (het is gratis en wij zijn Nederlanders ). Er was ongeveer geen wolkje aan de lucht, dus konden we heel Calgary, de Rocky Mountains en de prairie zien.

Na de Tower zijn we met de C-train weer terug gegaan naar onze auto om onze reis te vervolgen. We reden langs ‘Head-Smashed-In Buffalo Jump’ wat op de Wereld erfgoedlijst staat. Wij vonden de naam grappig en zijn afgeslagen om er langs te rijden. Omdat dezelfde weg terug rijden ook zo saai is, besloot Harmen om de weg te vervolgen. Na dik een kilometer werd het echter een onverharde weg, tot groot genot van Harmen. Na iets van 30 kilometer was het weer asfalt en kwamen we bij de ‘Oldman River Dam’, waardoor een stuwmeer wordt gevormd. De spuisluizen stonden deels open en dat was een spectaculair gezicht.

Toen toch maar snel doorgereden naar Lethbridge waar we overnachten.